Әбиләрне туган көне белән котлау: иң матур шигырьләр һәм чәчмә (проза) теләкләр
Нәселебезнең нигезе, гаиләбезнең саклаучысы, иң кадерле һәм хөрмәтле кешебез — ул безнең әбиебез! Аның ак яулыгыннан нур бөркелә, ә догалары безне тормыш авырлыкларыннан саклый. Биредә сез әбиләрне туган көне, юбилее яки сиксән, туксан яшьлек олуг бәйрәмнәре белән котлау өчен иң җылы, ихлас һәм тирән мәгънәле татарча сүзләр табарсыз. Әбиегезнең күңелен күтәреп, аңа оныкларыннан һәм балаларыннан рәхмәт сүзләрен җиткерегез!
Газиз әбиебезгә оныкларыннан һәм балаларыннан олы котлау
Кадерле, газиз әбиебез, безнең күз нурыбыз! Сине чын күңелебездән иң олуг, иң якты бәйрәмең — туган көнең белән кайнар котлыйбыз!
Син — безнең гаиләбезнең тоткасы, нигезебезнең кояшы, нәселебезнең горурлыгы. Синең нурлы йөзең, мөлаем карашың, йомшак кулларың һәм тәмле сүзләрең безнең күңелләргә һәрвакыт тынычлык, җылылык өсти. Син үз гомереңдә күпме авырлыклар күрсәң дә, сугыш һәм аннан соңгы авыр елларның хезмәт камытын тартсаң да, күпме сынаулар аша узсаң да, күңел сафлыгыңны, кешелеклелегеңне, яшәү дәртеңне югалтмагансың. Синең сабырлыгың, хезмәт сөючәнлегең һәм зирәклегең безнең өчен һәрвакыт олы үрнәк булып тора. Без синең яныңа кайткач, ничә яшьтә булуыбызга карамастан, үзебезне кабат кечкенә балалардай хис итәбез, чөнки синең өеңдә һәрвакыт тәмле ризык исе, кайнар чәй һәм безне өзелеп көткән чиксез ярату хөкем сөрә.
Әбиебез, бәгъребез! Ходай Тәгалә сиңа тазалыкның иң ныклысын, бәхетнең иң зурысын, гомернең иң озынын бирсен. Синең яныңда һәрвакыт кадер-хөрмәт күрсәтердәй балаларың, оныкларың, оныкчыкларың гөрләп торсын. Йөзеңнән елмаю беркайчан да китмәсен, күзләреңдә яшьләр бары тик шатлыктан гына булсын. Картлык көннәрең тынычлыкта, хәер-догада, муллыкта һәм тән сихәтендә үтсен. Иртән уянгач кояшка сөенеп, кичен тыныч күңел белән ял итәргә ят. Әле күп еллар дәвамында безгә акыллы киңәшләреңне биреп, безне изге догаларың белән саклап, яклап, гел шулай туган өебезнең яме булып яшәргә язсын!
Син булганга дөньябыз бөтен, күңелебез тыныч. Синең барлык кылган изгелекләрең унлата, йөзләтә булып үзеңә игелек булып кайтсын. Без сине бик нык яратабыз, хөрмәт итәбез һәм алдагы көннәрдә дә синең белән горурланып яшәячәкбез. Туган көнең мөбарәк булсын, газиз әбиебез!
Әбиебез, кадерлебез безнең,
Иң өлкәне шушы гаиләдә.
Туган көнең белән котлар өчен
Җыелыштык синең бәйрәмгә.
Ак яулыкта күңелең чисталыгы,
Гомерең узган хезмәт кырында.
Сабырлыгың белән юк иткәнсең
Киртәләрне тормыш юлыңда.
Әлегәчә ару беләмәс үзең,
Куандыра татлы ризыгың.
Кышын һәрберебез аягында
Була синең мамык оегың.
Өй түреңне бизи һәрчак гөлләр
Алар сине күреп сөенә.
Шул чәчәкләр кебек безне дә син
Куандырып яшә гомергә!
Рәхмәт, әби, сине күрү шатлык,
Беркайчан да авыру белмә син!
Саф күңел ул картаюны тоймый,
Йөзләреңне кояш бизәсен!
