Елның һәр фасылы үзенчә матур һәм кабатланмас. Әмма минем өчен иң серле һәм гүзәл вакыт – ул көз. Сентябрь ае җитү белән, табигать бөтенләй башка төсләргә керә, әйтерсең лә, кемдер тирә-якны тылсымлы пумала белән буяп чыккан.
Көз җиткәч, агачлар үзләренең ямь-яшел киемнәрен сары, алтынсу, кызгылт-сары һәм көрән төстәге күлмәкләргә алыштыралар. Бигрәк тә өрәңге һәм каен агачлары күз явын алырлык матур була. Әгәр кояшлы аяз көнне паркка яки көзге урманга барсаң, бу гүзәллеккә сокланып туеп булмый. Аяк астында корыган яфраклардан төзелгән калын келәм ята, һәр адымың саен алар моңсу гына кыштырдыйлар. Җил искәндә, агачлардан алтын яфраклар өзелеп төшә һәм һавада матур бию башкара.
Көзге һава да үзгәрә: ул саф, салкынча һәм үзенчәлекле яфрак исе белән сугарылган. Иртәләрен җиргә куе томан төшә, ә үлән башларында чык тамчылары ялтырый. Күк йөзе еш кына соры болытлар белән каплана, вак кына көзге яңгырлар сибәли башлый. Кошлар, җылы якларга җыенып, моңсу гына саубуллашалар. Бу фасыл үзе белән мул уңыш, матурлык һәм бераз моңсулык алып килә. Мин көзнең нәкъ менә шул тыныч матурлыгын яратам.
