Кеше гомеренең иң матур, иң кызыклы һәм кабатланмас вакыты – ул мәктәп еллары. Мәктәпне еш кына «икенче өй» дип атыйлар, һәм бу чынлап та шулай. Без монда көнебезнең күп өлешен үткәрәбез, белем алабыз, аралашабыз һәм шәхес буларак формалашабыз.
Мин үз мәктәбемне бик яратам. Биредә миңа хәреф танырга, укырга һәм язарга өйрәттеләр. Әмма мәктәп ул бары тик дәреслекләр һәм кагыйдәләр генә түгел. Мәктәп мине дуслашырга, авыр чакта бер-береңә ярдәм итәргә, үз фикереңне якларга өйрәтә. Безнең укытучыларыбыз – үз эшенең чын осталары. Алар безгә фән нигезләрен генә аңлатып калмыйлар, ә тормыш сабаклары да бирәләр, яхшыны яманнан аерырга өйрәтәләр.
Мәктәптә алган белемнәр миңа киләчәк һөнәремне сайларга да ярдәм итәчәк. Мин үскәч программист (яки ИТ-белгеч) булырга хыялланам. Бу хыялыма ирешү өчен миңа математика, информатика һәм инглиз теле кебек фәннәрне бик яхшы белергә кирәк. Мәктәптә узучы һәр көнем мине шул максатыма бер адымга якынайта. Мәктәп еллары бик тиз үтеп китәр, әмма биредә үткән шатлыклы көннәр, беренче уңышлар һәм кадерле укытучыларыбыз гомерлеккә хәтеремдә сакланыр.
