Минем әнием (Татарча сочинение / инша)
Минем әнием
Дөньяда иң кадерле сүз нинди дип сорасалар, мин бер дә уйлап тормыйча «әни» дип җавап бирер идем. Бу сүздә җылылык та, мәхәббәт тә, сабырлык та бар. Кеше тормышта беренче тапкыр нәкъ менә әнисенең йөзен күрә, аның тавышын ишетә, аның кулларының назын тоя.
Минем әниемнең исеме — Гөлнара. Ул мәктәптә балалар укыта. Әнием урта буйлы, кара чәчле, ә аның күзләре һәрвакыт елмаеп тора кебек. Ул бик тырыш: көне буе эштә булса да, кичен өйдә безне тәмле аш белән көтә, дәресләремне тикшерә, абыем белән миңа киңәш бирә. Мин аның арыганын бик сирәк күрәм, чөнки ул беркайчан да зарланмый.
Әниемнең кулы — алтын кул. Ул тәмле бәлешләр, өчпочмаклар пешерә, чәкчәк әзерли. Бәйрәм көннәрендә безнең өйгә туганнар җыела, һәм алар барысы да әниемнең ризыкларын мактый. Ул шулай ук матур итеп чигә: безнең өйдәге сөлгеләр һәм мендәр тышлары аның куллары белән бизәлгән. Мин дә әниемнән чигү серләренә өйрәнә башладым.
Әнием безгә кечкенәдән туган телне хөрмәт итәргә өйрәтте. Ул безгә Габдулла Тукай шигырьләрен укый, татар халык җырларын җырлый, әкиятләр сөйли иде. Хәзер дә без бергәләп китап укырга яратабыз. Кышкы кичләрдә бөтен гаилә белән чәй янында җыелып, әниемнең балачагы турындагы истәлекләрен тыңлау — минем өчен иң күңелле мизгелләр.
Әнием эштән соң да безгә вакыт таба. Ял көннәрендә без бергәләп паркка, музейга яки театрга барабыз. Узган кыш без Г. Камал исемендәге татар дәүләт академия театрында спектакль карадык. Әнием безгә сәхнәдәге һәр геройның холкын аңлатты. Шул көннән соң мин дә театрга мәхәббәтем артты.
Әнием сәламәтлеккә дә зур игътибар бирә. Иртән ул безне иртәнге гимнастикага уята, ә җәйләрен бөтен гаилә белән урманга, елга буена йөрергә алып бара. «Сәламәт тәндә — сәламәт акыл», — ди ул. Аның сүзләре күңелебезгә кереп калды, һәм хәзер без спортны үзебез дә яратабыз.
Минем әнием — бик ачык күңелле кеше. Күршеләр, туганнар, хезмәттәшләре аңа еш киңәш сорап килә. Ул беркемгә дә ярдәм итүдән баш тартмый. Мин аннан кешеләргә карата игътибарлы булырга өйрәнәм.
Әни — гаиләнең йөрәге. Кем авырса — ул янында, кем кайгырса — ул юата, кем шатланса — ул бергә сөенә. Ул безнең уңышларыбызга чын күңелдән куана, ә хаталарыбызны ачуланмыйча гына төзәтергә ярдәм итә. Халыкта «Ана күңеле — балада» дигән сүз бар. Әниләр безнең өчен һәрчак борчыла, ә без моны еш кына онытабыз.
Кайчак мин дә әниемне борчыйм: дәресләремне вакытында эшләмим, бүлмәмне җыештырырга онытам. Әнием мине ачуланмый, ә тыныч кына сөйләшә. Аның сабыр сүзләре мине ныграк уйланырга мәҗбүр итә. Шуннан соң мин үз хатамны аңлыйм һәм аны төзәтергә тырышам.
Мин әниемне бик яратам һәм аны сөендерергә тырышам. Мәктәптән яхшы билгеләр алып кайтам, өй эшләрендә булышам: идән юам, кибеткә барам, кечкенә сеңлемне карыйм. Әниләр көнендә аңа үз кулларым белән открытка ясап бирәм. Ләкин мин аңладым: әнигә бүләк кенә түгел, игътибар, җылы сүз һәм ихтирам кирәк.
Узган ел Әниләр көнендә без абыем белән аңа иртәнге аш әзерләдек: коймак пешердек, чәй куйдык. Әнием бик сөенде, хәтта күзләренә яшь килде. Шул вакытта мин аңладым: кечкенә игътибар да әни өчен зур бәхет.
Үскәч, мин дә әнием кебек игелекле, тырыш һәм сабыр кеше булырга телим. Әнием, сиңа озын гомер, ныклы сәламәтлек телим. Син булганга без бәхетле!
