Яз — елның иң гүзәл һәм күңелле фасылы. Озын һәм салкын кыштан соң табигать акрынлап уяна, яңа сулыш ала. Кояш нурлары җирне җылыта, ап-ак карлар эреп, гөрләвекләр булып ага башлый.
Агачларның ботакларында нәни бөреләр барлыкка килә, беренче яшел яфраклар күренә. Җылы яклардан кайткан кошлар күңелле тавышлары белән тирә-якка ямь өсти. Болыннар һәм кырлар яшеллеккә күмелә, төрле төстәге чәчәкләр чәчәк ата.
Язгы һава саф, йомшак һәм хуш исле. Кешеләр бакчаларда һәм кырларда тырышып хезмәт итәләр: җирне йомшарталар, орлыклар чәчәләр, үсентеләр утырталар. Табигатьнең яңарышы кешеләрнең күңеленә дә шатлык һәм өмет өсти.
Мин яз фасылын бик яратам, чөнки ул җылылык, яктылык һәм яңа башлангычлар алып килә.
