Экзаменнар турында уйлау белән, йөрәк тибеше тизләнеп китә. Күңелдә катнаш хисләр: бер яктан, бераз курку, икенче яктан, үз көчеңә ышаныч. Бик күп материалны кабатларга, иң мөһимнәрен истә калдырырга кирәк. Әйтерсең лә, баш миеңә чиксез зур белем йөген төяп, аны сыйдырырга тырышасың. Кичләр буе дәреслекләр арасында утыру, конспектлар язу, билгесез сорауларга җавап эзләү – болар барысы да безнең тормышыбызның бер өлешенә әйләнде.
Тик шулай да, экзаменнар – ул бары тик сынау гына. Ул безнең белемнәребезне, сабырлыгыбызны һәм тырышлыгыбызны тикшерү. Әгәр син ел буе намус белән укыган, тырышкан, дәресләрне аңлап утырган булсаң, куркырга кирәк түгел. Экзамен – ул үз белемеңне күрсәтү мөмкинлеге, үзеңне сынап карау чарасы.
Әти-әниләр, укытучылар безнең уңышларыбызга ышана, безгә терәк булырга тырыша. Бу да безгә көч өсти. Аларның җылы сүзләре, ярдәм итәргә әзер булулары күңелгә тынычлык бирә.
Тиздән экзаменнар башлана. Бәлки, алар авыр, катлаулы булып тоелыр. Ләкин мин беләм: экзаменнардан соң, бөтен авырлыклар артта калгач, без иреклелек, шатлык хисе кичерербез. Җәйге яллар, яңа тәҗрибәләр, күңелле сәяхәтләр көтә безне. Экзаменнар – ул гомер баскычында тагын бер адым. Шуңа күрә, без аларны уңышлы үтәргә тиеш.
Мин үз-үземә ышанам. Тырышлыгым, белемем ярдәм итәр дип өметләнәм. Без, укучылар, бу сынауны да лаеклы үтәрбез!
