Мин май аен бик яратам. Бу – табигатьнең чын мәгънәсендә терелеп, яңарып, шаулап-гөрләп килгән вакыты. Әле генә салкын һәм ышанычсыз булган апрель аеннан соң, май үзенең җылысы, кояшы һәм яшел төсләре белән күңелләрне шатландыра.
Май башында әле яңгырлар да ява, салкынча җил дә исә, ләкин һавада язның үзенчәлекле, саф һәм яңа тәме сизелә. Агачлардагы яфраклар көннән-көн зурая, үләннәр калыная, беренче чәчәкләр – лаләләр, умырзаялар үзләренең нәфис башларын кояшка суза. Май – алмагачларның, чияләрнең, шомыртларның чәчәк аткан чоры. Аларның хуш исле, баллы һәм бераз исерткеч тәме бөтен урамнарга тарала. Бу вакытта бакчаларга керү үзе бер рәхәт: ак һәм алсу чәчәкләргә төренгән агачларны күрү күзне иркәли, ә кояш нурлары аларның яфраклары аша үтеп, җиргә матур күләгәләр төшерә.
Май аеның тагын бер матурлыгы – ул кошларның кайтуы. Апрель аенда кайта башлаган карлыгачлар, сандугачлар, күкеләр инде майда үзләренең тавышлары белән табигатьне тулыландыра. Иртәләрен уяну – аерым бер ләззәт: тәрәзәдән кошларның чыр-чуы, бал кортларының гөжләве, яфракларның шаулавы ишетелә. Бу тавышлар шәһәрнең шау-шуыннан күпкә күңелгә якынрак.
Май – кыр эшләренең дә кайнап торган чоры. Авылларда бакчаларны эшкәртәләр, чәчү эшләре алып барыла. Бу айда кешеләрнең йөзләре дә аяз, күңелләре дә шат. Чөнки май – ул өмет, яшәү көче, матурлык ае. Ул безгә озын кыштан соң җылылык, яктылык, шатлык бүләк итә. Шуңа күрә мин май аеның һәр көненнән ләззәтләнергә тырышам, һәр тамчысын, һәр сулышын эчемә җыеп, табигатьнең уянуын күзәтергә яратам.
